Soms is het wel eens goed om terug te kijken naar je eigen jeugd. Ook is het verstandig met andere ouders van gedachten te wisselen zonder dat je het gevoel krijgt dat je deze adviezen moet opvolgen. Je moet je vrij voelen om er al dan niet wat mee te doen. Het is de bedoeling om wat argumenten te verzamelen om jouw puber uit te kunnen leggen waarom je het met sommige dingen niet eens bent. Alleen nee zeggen is namelijk onvoldoende. Jouw kind wil weten waarom het iets niet mag en zal daar ook om blijven vragen. Het is dus van belang om een bevredigende uitleg te geven. Nou zal dat heus niet altijd lukken. Maar het is wel goed om er over na te denken. Hoe heb je vroeger het “nee krijgen” van je ouders ervaren. Je vond het niet leuk, maar bent er hoe dan ook wel overheen gekomen. Natuurlijk vond je in die tijd dat je ouders zich onnodig bezorgd maakten, als ouder begrijp je dit nu wel en lig je zelf wakker als je puber-kind nog niet thuis is na een avondje stappen. Dit overdenkend geeft je misschien meer lucht en daardoor krijg je meer vertrouwen in jezelf: ik mag best nee zeggen! Het eeuwige gepeins of je het wel goed doet gaat misschien wat uit je hoofd, want je doet het goed. Zolang je nadenkt over ja of nee antwoorden en daarna het beste voor je kind kiest ben je goed bezig. Blijf bij jezelf, laat je gevoel meespreken. En praat, praat, praat met je puber. Kies daarvoor wel een geschikt moment, niet als de boel dreigt te escaleren.
Een puber heeft meer aan een ouder die niet twijfelt en zegt wat hij of zij wil of niet wil. Zorg dat je zelfverzekerd overkomt. En als je toch twijfelt (en wie doet dat niet?) deel je dit met je kind. Vertel waarom je bezorgd bent. Een kind zal dit waarderen. Het is namelijk een blijk van houden van. Ben je onverschillig over de zaken die je kind doet en meemaakt tijdens zijn pubertijd dan zal jouw kind dit ervaren als “ik ben niet belangrijk genoeg om je druk over te maken”. Laat daarom je kind altijd weten dat het ertoe doet.
Om het geheel leuk te maken, is het wellicht een idee om over je eigen jeugd te vertellen.
Een puber is een kind en blijft jouw kind, maar het zal enorm groeien als je dingen met hem deelt en zijn mening vraagt. Het voelt zich serieus genomen en wordt daardoor meer volwassen. Dit kan weer ten goede komen aan besluiten die het kind zelf neemt. Leg maar een probleem voor en laat het kind kiezen. Geef aan wat jij graag zou willen en waarom of waarom niet, daarna mag het kind zijn mening geven en luister er ook echt naar. Dring je eigen mening niet op. Jouw kind mag ook best ervaren dat zijn beslissing helaas niet zo’n goede was. Dit is een leerproces. Natuurlijk bescherm je je kind voor zaken die het (nog) niet kan overzien. De woorden: “Dat kon ik je zo wel vertellen, of dat komt er nu van als je eigenwijs bent en je zin doordrijft”, kun je beter vermijden. Ga het gesprek liever in met: “hoe zou je het volgende keer doen” of “kan ik je ergens mee helpen?”. Zo houd je contact met je puber en dat is wat het allerbelangrijkste is, niet wie er gelijk heeft. Het zou op een ontspannen manier kunnen gaan, dat je er samen om kan lachen. Een gespannen sfeer nodigt namelijk niet uit om onderwerpen en zeker niet om problemen te bespreken.
Er zijn enorm veel leuke kanten aan jouw puber. Maar zie je ze ook? Doe daar eens wat moeite voor en je leven wordt een stuk aangenamer. Want ook de jeugd van tegenwoordig heeft geweldige positieve dingen in zich. Kijk eens hoe ze voor elkaar klaar staan. Zie hoe ze voor elkaar zorgen als iemand uit de vriendengroep hulp nodig heeft. Geniet ervan als jouw zoon zijn (in zijn ogen kleine) zus verdedigt en de geheimen die ze met elkaar delen. Jouw prachtkinderen, die samen met vele anderen de volwassenen van de toekomst worden.
Boeken gevonden over "Jeugd"
